Online hulpverlening Kwadraad

SMART, de wasstraat en het verlies van contact

Wouter Bruijning — Wed, 16 May 2012 08:41:27 +0000

In de oeverloze drang tot ‘professionalisering’ vergeten we in welzijnsland de mens: de hulpvrager, en ook de hulpverlener. Op twitter las ik er een hartenkreet over.

Klik op ‘lees verder’ voor de conversatie die volgde.

Kim Baesjou ‏ @kbaesjou
waarom moet er een SMARTgeformuleerde hulpvraag liggen om iemand ergens aan te melden?Een noodkreet is toch genoeg?#frustratietweet #welzijn

Wouter Bruijning ‏ @wouter_kwadraad
@kbaesjou Omdat we het in welzijn ‘nodig vinden’ om evidence-based te werken, ipv gewoon contact te maken?

Kim Baesjou ‏ @kbaesjou
@wouter_kwadraaden dit gaat over een instelling voor mensen met een beperking..die zijn niet zo goed in hulpvraag formuleren..doorgaans dus

Wouter Bruijning ‏ @wouter_kwadraad
@kbaesjou Eh, da’s idd lastig. En hoe belangrijk is het denk je dat zij daar hulp bij krijgen? Anders gezegd- voor WIE is het belangrijk?

Kim Baesjou ‏ @kbaesjou
@wouter_kwadraad ze moeyen gewoon eens naar het verhaal van deze mensen luisteren. Idd contact maken, en dan de rest

Wouter Bruijning ‏ @wouter_kwadraad
@kbaesjou Ik ga je iets verklappen. Dit geldt niet alleen voor deze mensen…

Zo kreeg ik een idee voor een (hernieuwd) vlammend commentaar op de wasstraat waar hulpvragers doorheen gedouwd worden. Ik moest wel kiezen welk onderwerp ik eruit zou lichten. Hierover is erg veel te vertellen- en dan zijn 350 woorden volstrekt ontoereikend. Waar ik het vooral over wil hebben is contact maken.

Contact maken is mijn inziens de basis van welzijnswerk. Protocollen, richtlijnen, decreten, aanwijzingen: ze kunnen allemaal overboord. Onze core business is contact maken met mensen, en daarna overleggen wat er nodig is.

Onlangs gaf ik scholing ‘Gebruik van internet in hulpverlening’ aan een groep maatschappelijk werkers in Bergen op Zoom. Ook daarin benadrukte ik dat het erom gaat dat men contact maakt- niet meteen verwijzen, afhouden, betuttelen.
Een deelnemer reageerde hierop met een prachtig verhaal. Hij begeleidde eens ongeveer een jaar een jongedame die hevig aan borderline leed. Aan het eind van de begeleiding vroeg hij haar wat haar het meeste geholpen had. Haar antwoord: “Het eerste gesprek. Toen mocht ik gewoon praten, jij luisterde en maakte me tot mens in plaats van borderliner.”

Deze manier van werken, dit contact maken ongeacht wie er voor je zit- daarin zit een, misschien wel dé fundamentele kracht van welzijnswerkers. Die mag toch niet verloren gaan door protocollen, richtlijnen, decreten en aanwijzingen?

Dit blog verschijnt ook op Changinghealthcare

Beslissingen II

Wouter Bruijning — Thu, 19 Apr 2012 18:26:43 +0000

Deze bril is het geworden

In mijn vorige blog vertelde ik over de keuzes die een cliënt kan maken. Deze keuzes leiden volgens mij tot een duurzamere manier van hulpverlening. Vandaag wil ik daarvan een aantal voorbeelden geven.

1. De cliënt met financiële problemen

Een cliënt met schulden komt op de website en ziet dat er de mogelijkheid is om door middel van zelfhulp aan de problemen te werken. Na een paar zelfhulp-opdrachten merkt cliënt dat hij zichzelf onvoldoende op de rit kan zetten. Daarom stelt hij vrijwillig de vraag om hier begeleiding in te krijgen.
De duurzame keuze: cliënt kiest zélf voor begeleiding, in plaats van daartoe ‘gedwongen’ te zijn.

2. De cliënt met zorgen om iemand anders
Een cliënt heeft grote zorgen om zijn buurman. De buurman heeft zich al weken niet laten zien, de tuin ligt er verwilderd bij en het vuilnis stapelt zich op. Cliënt kiest ervoor om niet naar een meldpunt te stappen, maar anoniem om tips te vragen zodat hij zelf op de buurman af kan stappen.
De duurzame keuze: op deze manier zorgt cliënt voor sociale cohesie.

3. De cliënt met opvoedingsproblemen, maar…
Een cliënt vraagt om praktische opvoedingstips. De maatschappelijk werker neemt door wat de situatie is, en vraagt voorzichtig door. Na een aantal keer contact is de cliënt zover om te vertellen dat er thuis sprake is van huiselijk geweld. Schaamte weerhield de cliënt dit eerder te vertellen.
De duurzame keuze: cliënt kan op deze manier op eigen tempo vertellen wat hij/zij wil.

Zomaar drie voorbeelden waarbij keuze van cliënt tot duurzame(re) oplossingen kan leiden. Hoe werkt het in jouw praktijk?

Dit blog verschijnt ook op Changinghealthcare

Beslissingen

Wouter Bruijning — Thu, 05 Apr 2012 15:40:12 +0000

Afgelopen zaterdag stond ik voor een Grote Keuze: een nieuwe bril uitzoeken. Dat is een ingewikkeld vraagstuk. Ik heb bijzonder veel moeite met bepalen wat bij mij staat of niet. Gelukkig boden mijn vrouw en de opticien hun helpende hand, en hielpen zij kiezen hoe mijn aangezicht komende jaren zal zijn. Iedereen tevreden.

Toch knaagde er wel wat. De keuze die iemand volledig zélf maakt is toch duurzamer dan de keuze die door een ander gemaakt wordt? De beslissing die iemand zelf neemt is toch de enige waar iemand daadwerkelijk voor gemotiveerd is?

Deels. Het is echter helemaal niet erg als iemand je op weg helpt om keuzes te maken. Op onze site worden verschillende opeenvolgende keuzes aan de cliënt gelaten, maar willen we ook de cliënt helpen om een keuze te maken.

De cliënt informeert zichzelf over de mogelijkheden van hulp: passief, actief, interactief. Weet hij het niet? Dan kan hij een bericht sturen.
De cliënt kiest een vorm van hulp die bij hem past: online, telefonisch, face to face. Weet hij het niet? Dan kan hij een bericht sturen.
Kiest de cliënt voor online, dan is het aan hem of dat via een test, contact met een hulpverlener of een online training gaat. Weet hij het nog niet? Dan kan hij een bericht sturen.
De cliënt kiest ook het online voertuig: berichtenverkeer of chat. Weet hij nog niet wat hij het liefste wil? Dan kan hij daarover in contact treden.

Het is een plaat-met-een-tik, en op de site lijkt dat ook zo uitgebeeld te zijn. Een cliënt kiest zoveel mogelijk zelf, maar een helpende hand is altijd dichtbij in de vorm van de knop ‘Stel je vraag’.

Op deze manier kiest de cliënt de manier van hulpverlening waarbij hij vindt dat hij er de meeste baat bij zal hebben. Daarmee is de intrinsieke motivatie, en daarmee de duurzaamheid van hulpverlening groter. In een volgend blog zal ik hiervan een voorbeeld beschrijven.

Dit blog verschijnt ook op Changinghealthcare

Een goed verhaal

Wouter Bruijning — Wed, 21 Mar 2012 14:36:02 +0000

“Bloggen, waar is dát nou weer voor nodig?!” Ik hoor het mijn collega’s al zeggen. Het is een legitieme vraag die mij ertoe dwingt eens heel goed na te denken en te omschrijven waarom ik in hemelsnaam deze klus op me zou nemen.

Eigenlijk heb ik met deze tweede zin precies beschreven waar het mijn inziens in het maatschappelijk werk om zou moeten draaien: cliënten helpen om tot een nieuw perspectief te komen. Daarvoor is het belangrijk om een goed verhaal te hebben. De professional moet goed kunnen uitleggen waaróm hij zijn werk doet, op de manier waaróp hij dat doet- en dat ‘goed je werk doen’ vooral betekent dat de cliënt gemotiveerd wordt om zélf aan de problemen te werken op een manier die het beste bij hem past. Motivatie tot verandering is misschien wel de grootste opgave voor de professional.

Deze verandering van standpunt is een leerproces voor zowel professional als cliënt. Daar waar de cliënt eerst ademloos naar de professional luisterde en gehoorzaam diens opdrachten uitvoerde, is het nu zaak dat de cliënt de regie in handen krijgt en de professional een aantal stappen terug doet. Dit is wennen voor beiden. Dat proces van gewenning biedt een prachtig aanknopingspunt om motivatie tot speerpunt van de hulpverlening te maken.

Met deze invalshoek komt de werkrelatie tussen professional en cliënt centraal te staan. Dat vereist een open houding van beiden. Het moet mogelijk zijn elkaar aan te spreken op deze houding. Zo wordt het de werkrelatie die het succes en de duurzaamheid van de hulpverlening mede bepaalt.

Ik had dit eerste blog nodig om deze ideeën goed te beschrijven. Alleen daarom is het al nodig, dat moderne bloggen: om oude waarden uit het maatschappelijk werk te herontdekken.